Synthetisch

Synthetische vezels
Bij synthetische vezels is olie de belangrijkste grondstof. Via vele chemische processen komen producten tot stand als fenol of benzeen. Van deze stoffen wordt een vloeistof gemaakt met tot ketens aaneengeregen moleculen, polymeren genaamd. Deze vloeistof wordt door de spindop getrokken om het gewenste filamentgaren te verkrijgen .Eerst werden deze garens gesneden en gestapeld om zo tot garen te worden versponnen. Vanaf 1958 kon men het filament echter ook kroezen, en kon dankzij het in de lengterichting in elkaar drukken van de filamenten en fixeren, de kroezing van wol worden geïmiteerd. Zulk gekroesd garen heet BCF-garen (bulked coninuous filament)en is in vergelijking met normale filamentgarens beter warmte-isolerend, beter dekkend, maar heeft een matige veerkracht. De slijtvastheid is daartegen weer zeer groot net als de veerkracht. De synthetische vezelindustrie is steeds intensief bezig met research om betere eigenschappen voor de synthetische garens te verkrijgen. Zo is de vorm van de polyamide-vezel bijvoorbeeld sterk verbeterd, waardoor de stof veel minder snel vuil wordt. Ook is polyamide al lang niet meer statisch dankzij de koolstof kern in het garen.
Polyamide of nylon was de eerste synthetisch vezel, op de markt gebracht in 1936 door het Amerikaanse bedrijf DuPont de Nemours. In 1941 volgde polyester vanuit Engeland, in 1942 acryl vanuit Duitsland en Amerika tegelijkertijd en later ook polypropeen en trevira CS.